Przejdź do głównej zawartości

Posty

Tom

  Widzowie filmowi stają się swoistym podglądaczem. Podczas gdy podglądanie kojarzy się głównie z satysfakcją seksualną, czuję, że widz może być podglądaczem, nie będąc tym, co ktoś może nazwać zboczeńcem. Peeping Tom zajmuje się tego rodzaju podglądaniem (i niektórymi rodzajami seksualnymi) bardziej niż prawie jakikolwiek inny film, jaki można sobie wyobrazić (jedynym innym lepszym, o którym mogę pomyśleć, jest niesamowite tylne okno Hitchcocka). Podglądacz to klasyczny horror, który zajmuje się emocjami nie tylko krwią (której w filmie jest bardzo mało). Opowiada historię kamerzysty Marka Lewisa (Carl Boehm, którego występ przypominał mi trochę Petera Lorre'a w M). Jest właścicielem swojego mieszkania, które jako dziecko było także jego domem. Jest także mordercą (jest to widoczne w pierwszych minutach filmu). Ma obsesję na punkcie wyrazu twarzy z chwili przed śmiercią. Dowiadujemy się, że jest to spowodowane traumą z dzieciństwa, którą nagrywał prawie przez całą młodość. Rzeczą,
Najnowsze posty

Kubo

  Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że w filmie rzadko płaczę. Kubo i dwie struny, najlepszy film animowany 2016 roku (przepraszam Disneya i Pixara), zrobił coś jeszcze rzadszego: płakałem, gdy wychodziłem z teatru. Nie pamiętam, kiedy to się ostatnio zdarzyło. To jeden z tych filmów, które po zakończeniu wiesz, że chcesz go zobaczyć ponownie. Będę stąpał lekko, bo film jest jednym z tych, które mają niespodzianki, których nie mogę zdradzić (trudno by mi sobie wybaczyć). Historia opowiada o Kubo (Art Parkinson), około 11-letnim dziecku, które jest pod opieką matki. Nie wolno mu wychodzić w nocy, bo złapią go dziadek i ciotki. Jego dziadek wyjął lewe oko Kubo, gdy był dzieckiem, ale jego ojciec zmarł chroniąc go, aby mógł zachować drugie oko. W końcu znajdują go, a z pomocą małpy i chrząszcza Kubo wyrusza na poszukiwanie brakującej zbroi swojego zmarłego ojca, aby uchronić się przed swoim dziadkiem. Inne wokale w filmie wykonują zdobywcy Oscarów Charlize Theron i Matthew McConaughey, a tak

Film Niespodzianka

 Ten film ma Cię od samego początku. Pierwsza scena przedstawia opady śniegu, ale wygląda na to, że czarny ekran stopniowo się rozpada. Jest raczej urzekający, podobnie jak reszta filmu. Nie widziałem wielu filmów o wampirach, ale Let the Right One In (wraz z jego remake'iem Let Me In z 2010 roku, który jest prawie tak dobry) jest z pewnością jednym z najlepszych. Pokazuje wampiry jako istoty, które mają problem, ale nie cieszą się z tego, że go mają. Nie jest to supermoc, ale choroba o epickich rozmiarach (jak pokazano w oryginalnym Nosferatu, wciąż największym filmie o wampirach). Szwedzki (tak, ma napisy, przestań) opowiada historię Oskara (Kare Hedebran), 12-letniego chłopca dorastającego w latach 80. XX wieku. Jego rodzice są w separacji (większość czasu spędza z mamą) i jest w zasadzie samotnikiem. W szkole jest ciągle zaczepiany. Pewnego dnia do następnego sklepu wprowadza się nowa dziewczyna, Eli (Lina Leandersson). Od razu mówi: „Nie możemy być przyjaciółmi”. Chemia między

Opowieść o księżniczce

  Opowieść o księżniczce Kaguyi jest tak czystą bajką, jaką kiedykolwiek sfilmowano. Wstałem wcześnie rano, kiedy to oglądałem, ale czułem się, jakbym był małym chłopcem, gdy mistrzowie Studio Ghibli opowiadali mi prostą, piękną bajkę na dobranoc (Mój sąsiad Totoro, Księżniczka Mononoke i Spirited Away, żeby wymienić tylko kilka). Historia opowiada o ścinaczu bambusa (James Caan), który podczas cięcia odkrywa małe dziecko, które od razu nazywa „Księżniczką”. Wraz z żoną (Mary Steenburgen, która również wykonuje znakomitą pracę opowiadając historię), widzą, jak dorasta na jej oczach w mgnieniu oka. Mąż (rodzicom nie podano żadnych imion) jest zdeterminowany, aby uczynić ją księżniczką, a podczas gdy żona jest gotowa spełnić życzenia męża, chce tylko, aby jej córka była szczęśliwa. Spotyka przyjaciół (którzy nazywają ją „Małym Bambusem”), przede wszystkim Sutemaru (Darren Criss), która wie, że jej przeznaczeniem są wielkie rzeczy. Pewnego dnia rodzice zabierają ją do pałacu, gdzie rzeczy

Manchester

 To było dla mnie bardzo dziwne uczucie. Po obejrzeniu Manchesteru nad morzem wyszedłem z teatru i nie wiedziałem, co o tym myśleć. Czy mi się podobało? Czy był to jeden z najlepszych filmów roku? Nie mogę powiedzieć. Wychodząc z parkingu, poczułem się, jakbym zaraził się jakimś wirusem. Film zaczął na mnie rosnąć i od tamtej pory tak się dzieje. Na dwa poprzednie pytania odpowiadam tak bez wahania. Film koncentruje się na Lee Chandlerze (Casey Affleck), hydrauliku/naprawcy z Bostonu. Powiedziano mu, że jego brat Joe (Kyle Chandler) zmarł na chorobę serca, którą zdiagnozowano wiele lat wcześniej. Ma przekazać wiadomość synowi Joe Patrickowi (Lucas Hedges) i odkrywa, że ​​Joe zostawił Lee jako swojego opiekuna. Reszta fabuły nie jest dla mnie do ujawnienia, tylko dla Ciebie do odkrycia. Dowiadujemy się, że Lee miał przeszłość, której żałuje w Manchesterze, i dostajemy retrospekcje, w tym te z byłą żoną Lee, Randi (Michelle Williams, wspaniała jak zawsze) i uzależnioną od narkotyków matk

Okna

  Na lutowych rozdaniach Oskarów nie będzie „Oscarów tak białych”. Po dwóch latach braku uznania dla nikogo w czarnej społeczności, która robi filmy, było tak, jakby Denzel Washington po prostu powiedział „Ok, położę temu kres” i postanowił wyreżyserować Fences. Film oparty jest na sztuce zmarłego Augusta Wilsona (który pracował nad scenariuszem przed śmiercią w 2005 roku). Po zdobyciu nagrody Tony za swoją rolę Washington przenosi swojego Troya Maxsona na duży ekran. Troy to śmieciarz, który w latach 50. pracuje u boku swojego najlepszego przyjaciela Jima Bono (Stephen McKinley Henderson). Żonaty z żoną Rose (Viola Davis, która wystąpiła również z Washingtonem na scenie), ma dwóch synów, Lyonsa (Russel Hornsby) i Cory'ego (Jovan Adepo). Lyons jest muzykiem, który ma problemy, wydaje się, że przychodzi prosić swojego staruszka o dziesięć dolarów w każdy dzień wypłaty taty. Cory kończy liceum, mając nadzieję na grę na stypendium piłkarskim, czemu przeciwstawia się Troy. Jest też bra

Cisza

  Filmy można podzielić na dwie kategorie: te, które można oglądać w kółko, oraz te, które najlepiej obejrzeć przynajmniej raz. Gdybym miał wybrać, do których kategorii umieścić najnowszy klasyk Martina Scorsese, Ciszę, moją pierwszą instynktowną reakcją byłaby ta druga. Przez większość czasu jest brutalna, twarda i trudna do oglądania. Jest to jednak także film, który ma tak wiele momentów, które są otwarte na interpretację, że trzeba by go zobaczyć więcej niż raz. Historia wydaje się prosta, ale kiedy jest to film Marty'ego Scorsese, zawsze jest o wiele więcej. W latach trzydziestych XVI wieku (a kiedy ostatni raz widziałeś film nakręcony w tym czasie?), dwóch misjonarzy o imieniu Rodrigues (Andrew Garfield, który miał wspaniały rok 2016 po pracy z Melem Gibsonem na przełęczy Hacksaw Ridge) i przedsięwzięcie Garrpe (Adam Driver) wyruszają do Japonii, aby znaleźć swojego mentora Ferreirę (Liam Neeson). Są oczywiście świetne scenografie i piękne obrazy, ale sytuacja, w której znajd